لغت نامه دهخدا
بلاوارث. [ ب ِ رِ ] ( ع ص مرکب ) ( از: ب + لا( نفی ) + وارث ) بی وارث. بدون وارث. کسی که وارثی ندارد. ( فرهنگ فارسی معین ). بلاعقب.
بلاوارث. [ ب ِ رِ ] ( ع ص مرکب ) ( از: ب + لا( نفی ) + وارث ) بی وارث. بدون وارث. کسی که وارثی ندارد. ( فرهنگ فارسی معین ). بلاعقب.
بی وارث . بدون وارث . کسی که وارثی ندارد .