سینه

( سینة ) سینة. [ ن َ ] ( ع اِ ) دندانه. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( تاج العروس ) ( منتهی الارب ): فلان لایحسن سینة من سینة؛ ای شعبة من شعبة و هو ذوثلاث شعب. ( منتهی الارب ).
سینه. [ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) معروف است و به عربی صدر گویندش. ( برهان ).صدر. ( آنندراج ). بر. ( ذخیره خوارزمشاهی ). صاف، لطیف، روشن، صبح و صبح پرور از صفات و آب شیر، آئینه بلور، پرنیان، یاسمن، یاسمن برگ، ترنج از تشبیهات اوست و در سینه عشاق با این کلمات بی کینه، بیداغ، بی چاک،چاک چاک و صدچاک، پرداغ، داغ خوار، تفسیده و گرم، افکار، مجروح، پرآبله، گداخته، غم پرور، غم فرسا، زار، پرداخته، لوح و صفحه نعت آرند. ( آنندراج )

(نِ ) [ په. ] (اِ. ) ۱ - بخشی از بدن که بین گردن و شکم محدود است. ۲ - پستان.

۱. استخوان بندی بالای شکم از گردن به پایین که در میان آن قلب و ریه ها قرار دارد.
۲. [مجاز] پستان.
۳. [مجاز] ریه.
۴. [مجاز] بخش جلو هرچیز.
* سینه کردن: (مصدر متعدی ) [عامیانه، مجاز]
۱. پیش انداختن و به جلو راندن، در پشت سر کسی یا حیوانی قرار گرفتن و او را با فشار سینه به جلو راندن.
۲. (مصدر لازم ) بر زمین خوردن سنگ یا تیر یا چیز دیگر پس از پرتاب شدن و منحرف گشتن آن به سمت دیگر.
۳. (مصدر لازم ) فخر کردن، نازیدن.

( اسم ) ۱ - قسمتی از سطح قدامی تنه که بین گردن از بالا و شکم از پایین محدود است ( حد فاصل بین شکم و سینه حاجز است ) در حقیقت دیواره قدامی قفسه صدری را به وجود آورده است. و از قسمت خارج بر روی آن در انسان و دیگر پریماتها پستانها قرار دارند صدر. ۲ - در برخی موارد کلمه سینه با قفسه صدری است قفسه سینه. ۳ - پستان ( زن یا جانور ). ۴ - طعنه سرزنش. یا سینه انجمن. صدر مجلس. یا سینه ( را ) صاف کردن. ۱ - اخلاط سینه را خارج کردن. ۲ - سرفه کردن.
دندانه. فلان لایحسن سینه من سینه. ای شعبه من شعبه و هوذو ثلاث شعب.

💡 مانند سیه سینه شود داغ وجودش هر مرغ که بر خاک نهد جسم تپان را

💡 یکی همچو گل سینه اش کرد چاک یکی لاله سان غرق در خون و خاک

💡 سینه پر آتش مرا چون منقل است کشت کامل گشت وقت منجل است