به معنای مزاجها یا ویژگیهای طبیعی جهان هستی است که در دیدگاههای فلسفی و عرفانی به خصوص در حکمت یونانی-اسلامی، به دستهبندیها و ویژگیهای ماده و انرژی در جهان اشاره دارد و معمولاً به ترکیب چهار عنصر اصلی (آب، آتش، خاک، هوا) و تأثیر آنها بر طبیعت و موجودات اشاره میکند.