لغت نامه دهخدا
گبرگه. [ گ َ ب ُ گ َ ] ( اِ ) در خراسان گورگه، و در گلپایگانی گبرگه گویند. رجوع به گورگه شود.
گبرگه. [ گ َ ب ُ گ َ ] ( اِ ) در خراسان گورگه، و در گلپایگانی گبرگه گویند. رجوع به گورگه شود.
(گَ بُ گَ یا گِ ) (اِ. ) = گبورگه: آلتی است مانند کمان و کشتی گیران با آن در گود زورآزمایی کنند.
از ورزش های باستانی ایران که با میل انجام می شد.
* گبرگه گرفتن: (مصدر لازم ) [قدیمی] میل گرفتن.
نوعی ورزش ازورزشهای باستانی ایران، ورزش بامیلگبرگه گرفتن:میل گرفتن
( اسم ) آلتی است مانند کمان از آهن ساخته و کشتی گیران بدان در گود زور آزمایی کنند.
آلتیاست چون کمان از آهن که کشتی گیران بدان در گود زور آزمایند
گبورگه: آلتی است مانند کمان و کشتی گیران با آن در گود زورآزمایی کنند.