استصحاب عدم ازلی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] استصحاب عدم ازلی به حکم به استمرار عدم اوّلیه و پیشین اطلاق می شود.
استصحاب عدم ازلی از اقسام استصحاب عدمی و به معنای استصحابی است که مستصحب آن، عدم ازلی می باشد؛ یعنی مستصحب از ازل تا زمان شک، تحقق پیدا نکرده است، مثل این که شک شود آیا فلان شیء اکنون موجود شده یا خیر، آن گاه استصحاب عدم ازلی در مورد آن جاری شود، و یا آن که شک شود ذمه مکلف به تکالیف شرعی یا دینی مشغول شده یا نه، آن گاه چنین حکم شود که از ازل این تکلیف نبود، اکنون نیز همان عدم ازلی استصحاب می گردد.
حجیت
مرحوم « نائینی » استصحاب عدم ازلی را انکار می نماید، ولی مرحوم « آغا ضیاء عراقی » امکان اجرای آن را می پذیرد.
عناوین مرتبط
...
جمله سازی با استصحاب عدم ازلی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 استصحاب عدم ازلی به این معناست که اگر عدم چیزی از ازل ثابت شده باشد، می‌توان آن عدم را تا زمانی که دلیلی بر وجود آن نیاید، مستمر دانست.
💡 در بحث‌های فلسفی و کلامی، استصحاب عدم ازلی برای اثبات اینکه چیزی از ابتدا وجود نداشته و همچنان وجود ندارد، به عنوان یک استدلال منطقی به کار می‌رود.
💡 یکی از چالش‌های اصلی در استفاده از استصحاب عدم ازلی، تمایز میان عدم‌های واقعی و عدم‌های ناشی از عدم اطلاع یا عدم توانایی بر شناخت حقیقت است.
