لغت نامه دهخدا
مرهف. [ م ُ هَِ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر ارهاف. آنکه شمشیر را تنک و تیز نماید. ( ناظم الاطباء ). رجوع به ارهاف شود.
مرهف. [ م ُ هََ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از مصدر ارهاف. رجوع به ارهاف شود. || شمشیر تنک. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || فرس مرهف؛ اسب باریک شکم درهم استخوان پهلو و آن عیب است. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || خصر مرهف؛ پهلو و کمر باریک. ( از اقرب الموارد ).
