لغت نامه دهخدا
شادغر. [ غ َ ] ( اِ ) نای رویین. ( فرهنگ رشیدی ). نفیر.
شادغر. [ غ َ ] ( اِخ ) ولایتی است به ماوراءالنهر که ورای آن بیابانی است ریگستان، کفار در آن مقام دارند و مردم آنجا اکثر جولاه باشند. ( فرهنگ رشیدی ). مصحف شاوغر. رجوع به شاوغر شود.
