لغت نامه دهخدا
قائف. [ ءِ ] ( ع ص ) قیافه شناس، آنکه درفرزند نگرد تا به پدر ماند یا نه. || پی بر. ( مهذب الاسماء ). پی شناس. ج، قافه. ( منتهی الارب ).
قائف. [ ءِ ] ( ع ص ) قیافه شناس، آنکه درفرزند نگرد تا به پدر ماند یا نه. || پی بر. ( مهذب الاسماء ). پی شناس. ج، قافه. ( منتهی الارب ).
( اسم ) ۱ - قیافه شناس ۲ - پی شناس پی بر جمع: قافه قایفین ( قائفین ).