لغت نامه دهخدا
( حامضة ) حامضة. [ م ِ ض َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی مؤنث از حمض و حموض ( منتهی الارب ) و حموضة. || ابل حامضة؛ شتران شورگیاه خورنده. ج، حوامض. شترانی که گیاه شور خورده باشند.
حامضة. [ م ِ ض َ ] ( اِخ ) چشمه آبی است مقابل چاه حُلوة واقع میان سمیراء و حاجر. ابوزیاد گوید: حامضة آبی است از آبهای بکربن کلاب. ( معجم البلدان ).
