لغت نامه دهخدا
( نافقة ) نافقة. [ ف ِ ق َ ] ( ع ص ) تأنیث نافق. رجوع به نافق شود. || مرده: جزور نافقة؛ میتة. ( ذیل اقرب الموارد ). رجوع به نافه شود.
( نافقة ) نافقة. [ ف ِ ق َ ] ( ع ص ) تأنیث نافق. رجوع به نافق شود. || مرده: جزور نافقة؛ میتة. ( ذیل اقرب الموارد ). رجوع به نافه شود.
محمد بن عبیده بن حماد بن سعید الازدی نافقانی وی از صباح بن موجی روایت کند و ابورجا محمد بن حمدویه از او.