متشمس
لغت نامه دهخدا
متشمس. [ م ُ ت َ ش َم ْ م ِ ] ( ع ص ) سخت توانا. ( منتهی الارب ). سخت توانا و قادر. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || نیک بخیل. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || در آفتاب ایستاده شونده. ( منتهی الارب ). در آفتاب ایستنده. ( آنندراج ). در آفتاب مانده. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به متصمر و تشمس شود.
جمله سازی با متشمس
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در اشعار کهن، توصیف چهرهای که از شدت تابش آفتاب متشمس شده است، معمولاً با استفاده از استعارههای زیبایی مربوط به رنگ و درخشش همراه بود.
💡 مسافر پس از ساعتها پیادهروی زیر آفتاب سوزان، با چهرهای متشمس و خسته به سایه درختان رسید تا کمی از گرمای طاقتفرسا در امان باشد.
💡 آن کشاورز در میان مزارع، با پوست متشمس و بدنی ورزیده، تمام تلاش خود را برای برداشت محصول در اوج گرمای تابستان به کار میبست.