صاحه

( صاحة ) صاحة. [ ح َ ] ( ع اِ ) زمینی که گاهی [ هیچگاه ] نرویاند گیاه را. ( منتهی الارب ) ( معجم البلدان ).
صاحة. [ ح َ ] ( اِخ ) نام کوه سرخی است در رکاء و دخول. و شاید که از صَوح بمعنی جانب کوه باشد. ( معجم البلدان ج 5 ص 330 ). || نصر گوید: صاحة پشته هاست سرخ رنگ باهله را بنزدیکی عقیق مدینه و آن یکی ازسه وادی عقیق است. بشربن ابی خازم گوید:
لیالی تستبیک بذی غروب
کأن رضابه وهناً مدام
و ابلج مشرق الخدین فخم
یسن علی مراغمه القسام
تعرض جابةالمذری خذول
بصاحة فی اسرتها السلام
و صاحبها غضیض الطرف أحوی
یضوع فؤادها منه بغام.( معجم البلدان ج 5 ص 330 ).

زمینی که گیاهی نرویاند گیاه را