لغت نامه دهخدا
بوکلک. [ ک َ ل َ ] ( اِ ) میوه ای است مغزدار که آنرا «ون » گویند و ترکان، چتلاقوچ و عربان، حبةالخضراء خوانند. ( برهان ). بن کوهی است و آن حبه ای است سبز و کوچک و آنرا انجکک نیز گویند و ترکان آنرا چتلاقوج و عربان، حبةالخضرا و بهندی، قهوه خوانند. ( آنندراج ) ( انجمن آرا ) ( ناظم الاطباء ). بَن و میوه درخت بنه:
مرغ چنان بوکلک دهانش به تنگی
در گلوی او چگونه گنجدمعبد.منوچهری.نخوری انجکک و بوکلک بی حاصل
تا به ریش خود و یاران نکنی تف بسیار.بسحاق اطعمه.|| میوه درخت عرعر. ( ناظم الاطباء ).
