لغت نامه دهخدا
باقولی. [ ] ( اِخ ) ابوالحسن علی بن حسین بن علی نحوی اصفهانی. موصوف به جامعالعلوم و معروف به جامع باقولی. وی در علم نحو و فنون اعراب قدوه افاضل عصر خود بود، او راست: البیان فی شواهدالقرآن، تفسیرالقرآن، الجواهر، شرح اللمع، علل القرائه، کشف المشکلات و ایضاح المعضلات فی علل القرآن،المجمل، او در سال 535 هَ. ق. در قید حیات بوده و سال وفاتش مضبوط نیست. ( از ریحانة الادب ج 1 ص 245 ).
