ارذاء
لغت نامه دهخدا
ارذاء. [ اِ ] ( ع مص ) هلاک کردن. هلاک ساختن. || در مشقت انداختن. || بیمار و سست گردانیدن. || ناقه رذیه ( لاغر و فرومانده ) بکسی دادن. || لاغر و نزار گردانیدن. ( منتهی الأرب ). لاغر کردن ستور چنانک از رفتن بازماند. ( تاج المصادر بیهقی ). لاغر گردانیدن ستور چنانکه از رفتن بازماند. ( زوزنی ). || پس گذاشتن. ( منتهی الأرب ). || براه انداختن. ( منتهی الأرب ). || صاحب شتران رذایا ( یعنی شتران لاغر و فرومانده )شدن. || پناه بکسی بردن. ( شمس اللغات ).
جمله سازی با ارذاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در متون حقوقی و فقهی، بحث ارذاء به معنای آسیب رساندن به بدن دیگری است که میتواند منجر به پرداخت دیات و جریمههای مختلف شود.
💡 دادگاه پس از بررسی دقیق مدارک و شواهد موجود، متهم را به جرم ارذاء و ایجاد جراحات شدید در بدن شاکی، مجرم شناخت.
💡 اقدامات ناشی از ارذاء باید با دقت قانونی بررسی شوند تا حق مظلوم ضایع نگردد و مجازاتهای لازم برای عامل اعمال صورت گیرد.