ابن منفلوطی ابوعبدالله ولی الدین محمد بن احمد عثمانی دیباجی ملوی

[ویکی فقه] اِبْن ِ مَنْفَلوطی، ابوعبدالله ولی الدین محمد بن احمد بن ابراهیم ابن یوسف عثمانی دیباجی ملّوی (۷۱۳-۷۷۴ق /۱۳۱۳- ۱۳۷۲م )، مفسر، فقیه، صوفی و اصولی بوده است.
درباره زادگاه وی چیزی گفته نشده، اما می دانیم که در دمشق رشد یافته است. ابن منفلوطی ابتدا سفری به آسیای صغیر کرد، سپس به طور مداوم بین قاهره و شام در سفر بود، تا اینکه در دوران زمامداری سلطان حسن بن محمد بن قلاوون به مصر انتقال یافت و در مدارس قاهره، مثل مدرسه منصوریه و مدرسه سلطان حسن، به تدریس علوم دینی، از جمله تفسیر اشتغال ورزید و تا پایان عمر در آن جا ماند.
طبقات الشافعیة، ج ۳، ص۱۱۲-۱۱۳.، ابن قاضی شهبه، ابوبکر، طبقات الشافعیة، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق /۱۹۷۸م.
از مشایخ ابن منفلوطی می توان به پدر وی، حجار، اسماء بنت صصری و نورالدین اردبیلی اشاره کرد.
طبقات الشافعیة، ج ۳، ص۱۱۲-۱۱۳.، ابن قاضی شهبه، ابوبکر، طبقات الشافعیة، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۸ق /۱۹۷۸م.
از ابن منفلوطی چند اثر خطی به دست ما رسیده که عبارتند از:۱- اعراب ام الکتاب، که نسخه ای از آن در کتابخانه ظاهریه دمشق موجود است
ظاهریه، خطی (علوم القرآنی )، خیمی، ج ۲، ص۳۷.
...