لغت نامه دهخدا
کورذوق. [ ذَ / ذُو ] ( ص مرکب ) بی ذوق. آن که ذوق سلیم ندارد. ( فرهنگ فارسی معین ). بی ذوق و آن که ذائقه نداشته باشد. ( آنندراج ):
چه غم زین عروس سخن را بتر
که بر کورذوقان بود جلوه گر.ظهوری ( از آنندراج ).کورذوقان ز فیض تربیتت
چو مسیحا، مزاج دان سخن.ملاطغرا ( از آنندراج ).
