لغت نامه دهخدا
هتخشبذ. [ هَُ ت ُ ب َ ] ( پهلوی، اِ ) لقب رئیس و محافظ طبقه واستریوشان یا هتخشان که طبقه چهارم از طبقات اجتماعی ایران در روزگار ساسانی بوده است. رئیس این طبقه را واستریوشان سالار و واستریوشبذ هم میگفتند. ظاهراً واستریوشان سالار ریاست اداره مالیه را بعهده داشته و تصور میرودکه علاوه بر خراج املاک، وصول باج شخصی هم بعهده او بوده زیرا که لقب هتخشبذ ( رئیس صنعتگران ) یعنی رئیس همه مردمانی که کاردستی انجام میدهند مثل غلامان، دهقانان، تاجران و غیره. ( از ایران در زمان ساسانیان، کریستنسن ترجمه رشید یاسمی ). رجوع به هتخشان شود.
