لغت نامه دهخدا
منتاف. [ م ِ ] ( ع اِ ) آلت موی برکندن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آلتی که بدان موی و جز آن برکنند. منتاش. ( از اقرب الموارد ). منتاخ. منتاش. ( ناظم الاطباء ). رجوع به منتاخ شود. || ( ص ) شتر نر که گام نزدیک نهد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
