لغت نامه دهخدا
منتاخ.[ م ِ ] ( ع اِ ) موی چینه. منقاش. ( مهذب الاسماء ). آهن موی کن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). منقاش. ( اقرب الموارد ). ابزاری آهنین که بدان موی بینی و جز آن برکنند ومنقاش نیز گویند. مِنتاش. مِنتاف. ( ناظم الاطباء ).
منتاخ.[ م ِ ] ( ع اِ ) موی چینه. منقاش. ( مهذب الاسماء ). آهن موی کن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). منقاش. ( اقرب الموارد ). ابزاری آهنین که بدان موی بینی و جز آن برکنند ومنقاش نیز گویند. مِنتاش. مِنتاف. ( ناظم الاطباء ).