لغت نامه دهخدا
( ممرورة ) ممرورة. [ م َ رَ ] ( ع ص ) قربة ممرورة؛ مشک پر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از آنندراج ). || ممرور. زردآبی. رجوع به ممرور شود. || ارض ممرورة؛ زمینی به بیل کرده. ( مهذب الاسماء ).
( ممرورة ) ممرورة. [ م َ رَ ] ( ع ص ) قربة ممرورة؛ مشک پر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از آنندراج ). || ممرور. زردآبی. رجوع به ممرور شود. || ارض ممرورة؛ زمینی به بیل کرده. ( مهذب الاسماء ).