لغت نامه دهخدا
ملتهث. [ م ُ ت َ هَِ ] ( ع ص ) زبان بیرون اندازنده از تشنگی و تعب و ماندگی. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ). آنکه زبان خود را از تشنگی و ماندگی بیرون اندازد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به التهاث شود.
ملتهث. [ م ُ ت َ هَِ ] ( ع ص ) زبان بیرون اندازنده از تشنگی و تعب و ماندگی. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ). آنکه زبان خود را از تشنگی و ماندگی بیرون اندازد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به التهاث شود.