لغت نامه دهخدا
ملاقح. [ م َق ِ ] ( ع ص، اِ ) بادها که آبستن گرداند درخت را. ملقحة [ م ُ ق ِ ح َ / م ِ ق َ ح َ ] یکی. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). و رجوع به ملقحة شود. || ج ِ مُلقِح. ( منتهی الارب ). گشنها. ج ِ مُلقِح. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به ملقح شود. || ج ِ مُلقَحَة. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). ماده ها که بچه در شکم داشته باشند. ج ِ مُلقَحَة. ( از اقرب الموارد ).
