لغت نامه دهخدا
( مصیفة ) مصیفة. [ م َ ف َ ] ( ع ص ) زمین باران تابستانی رسیده. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ). || ارض مصیفة، مصیوفة، مصیف، مصیوف؛ زمین تابستانی. ( منتهی الارب ). || ناقة مصیف و مصیفة؛ ماده شتر بچه دار. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).