مستکلی

لغت نامه دهخدا

مستکلی ٔ. [ م ُ ت َ ل ِءْ ]( ع ص ) نعت فاعلی از استکلاء. زمین بسیارگیاه. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). رجوع به استکلاء شود.