مستأکم

مستأکم. [ م ُ ت َءْ ک ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استیکام: موضع مستأکم؛ جائی که پشته و اکمه گردیده است. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به استئکام و استیکام شود.

جائی که پشته واکمه گردیده است