مستاف
لغت نامه دهخدا
مستاف. [ م ُ ] ( ع ص، اِ ) نعت مفعولی و اسم مکان و زمان از استیاف. رجوع به استیاف شود. || جای بوئیدن و بینی. ( منتهی الارب ). موضع اشتمام. ( اقرب الموارد ).
فرهنگ فارسی
جای بوئیدن و بینی
مستاف. [ م ُ ] ( ع ص، اِ ) نعت مفعولی و اسم مکان و زمان از استیاف. رجوع به استیاف شود. || جای بوئیدن و بینی. ( منتهی الارب ). موضع اشتمام. ( اقرب الموارد ).
جای بوئیدن و بینی