مزجد

مزجد. [ ] ( اِخ ) احمدبن عمربن محمدبن عبدالرحمن بن قاضی یوسف. مشهور به مزجد و ملقب به شهاب الدین و گاهی صفی الدین کنیتش ابوالسرور. از مشاهیر محققین و اکابر فقهای شافعیه میباشد. از مصنفات اوست: 1- تجرید الزوائد و تفریب الفرائد. 2- تحفة الطلاب. 3- العباب المحیط بمعظم نصوص الشافعی و الاصحاب. 4- منظومة الارشاد. وی در ماه ربیع الثانی سال 930 هَ. ق. درسن 83 سالگی در زبیدیه درگذشت. ( از ریحانة الادب ).