مرعزی

مرعزی. [ م ِ ع ِ زا / م َع ِ زا / م ِ ع ِزْ زا / م َ ع ِزْ زا ] ( ع اِ ) به معنی مرعز است که پشم بز باشد. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به مرعز شود. و بُزیون و سندس را از مرعزی کنند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). مرحوم دهخدا در دو بیت زیرین از ناصرخسرو:
همچنین دایم نخواهد ماند برگشت زمان
موی جعدت ششتری و روی خوبت مرغزی
بی گمان شو زانکه روزی ابر دهر بی وفا
برف بارد باهم بر آن شاهسپرم مرغزی.
کلمه مرغزی بیت اول را ( در حواشی دیوان ص 682 ) به مرعزی تصحیح و مصراع را چنین حدس زده است: ظاهراً: همچنین... روی خوبت ششتری و موی جعدت مرعزی. و این صورت تصحیح شده بیت را در یادداشتی برای لغت نامه شاهد لغت «مرعزی » آورده است. اما با توجه به اینکه کلمه «مرغزی » خود در تداول منسوب به «مرغز» و به همان معنی مرغز یعنی پشم نرم بز آمده است لذا صورت مضبوط در چ مرحوم تقوی درست می نماید و با «مرغزی » بیت دوم که به معنی منسوب به مرغز و مرو است سبب تکرار قافیه نمیشود. از طرف دیگر در چ جدید دیوان ناصرخسرو ( دیوان چ مینوی - محقق ص 420 ) بیت اول چنین ضبط شده است:
همچنین دانم نخواهد ماند برگشت زمان
موی جعدت عنبری و روی خوبت قرمزی.
که این ضبط با اندک تغییری در حاشیه چ مرحوم تقوی نیز آمده است و در این صورت شعر شاهد لغت مورد نظرما نیست.