مدوص
لغت نامه دهخدا
مدوص. [ م ُ دَوْ وِ ] ( ع ص ) فروآینده از بالا به نشیب. ( آنندراج ). آنکه خود را از بالا می اندازد. ( از ناظم الاطباء ). نعت فاعلی است از تدویص. رجوع به تدویص شود.
مدوص. [ م ُ دَوْ وِ ] ( ع ص ) فروآینده از بالا به نشیب. ( آنندراج ). آنکه خود را از بالا می اندازد. ( از ناظم الاطباء ). نعت فاعلی است از تدویص. رجوع به تدویص شود.