لفجه

لفجه. [ ل َ ج َ / ج ِ ] ( اِ ) لفچه. رجوع به لفچه شود.

( اسم ) ۱- لب گنده و ستبر: دندان چون صدف کرده دهان معدن لولو و زلفچه بیفشانده بسی لولو شهوار. ( منوچهری. د.لغ. ) ۲- گوشت بی استخوان: سر زنگیان را در آرد ببند خورد چون سر لفچ. گوسفند. ( نظامی رشیدی )