عمادالدین زوزنی
لغت نامه دهخدا
عمادالدین زوزنی. [ ع ِ دُدْ دی ن ِ زو زَ ] ( اِخ ) از شعرای قرن هشتم هَ. ق. مشهور به عماد زوزنی و ملک عماد خوافی زوزنی. وی از شعرای عهد سلاجقه و مداح طغان شاه و اهل زوزن و از تلامذه سیدحسن غزنوی بود. وی پس از مدتی مداحی، به ارشاد امام غزالی ترک دنیا گفت. و قدم به دایره سیر و سلوک و تصوف گذاشت. این دو بیت از اشعار اوست که در حین استیذان ورود به مجلس غزالی گفته است:
خرد را دوش می گفتم که این کهنه جهان از کی
شداز غوغای شیطان و ز سودای هوی خالی
خرد گفتا عجب دارم که می دانی و می پرسی
بعهد علم غزالی، بعهد علم غزالی.
عماد زوزنی را درباره تاریخ وفات زین الدین ابوبکر تایبادی ( متوفی در سال 791 هَ. ق. ) قطعه شعری است که در تاریخ حبیب السیر منقول است. ( از ریحانة الادب ج 3 ص 129 از قاموس الاعلام ج 5 ص 3205 و سفینةالشعراء ص 33 ) ( الذریعه ج 9 ص 766 از تذکره دولتشاه سمرقندی ج 1 ص 42 و آتشکده آذر ص 77 و نفحات الانس و مجمعالفصحاء ج 1 ص 352 و روزروشن ص 474 ). نیز رجوع به تاریخ حبیب السیر چ خیام ج 2 ص 641 و ج 3 ص 543 شود.
فرهنگ فارسی
از شعرای قرن هشتم هجری مشهور به عماد زوزنی و ملک عماد خوافی زوزنی
جمله سازی با عمادالدین زوزنی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 شخصیت تاریخی عمادالدین زوزنی در میان مورخان به عنوان فردی با دانش وسیع در علوم مختلف شناخته می‌شود که بسیار اثرگذار بوده است.
💡 جستجو در اسناد قدیمی نشان می‌دهد که عمادالدین زوزنی در دوران خود تحت تأثیر جریان‌های فکری و مذهبی مختلف قرار داشت.
💡 یادکرد از عمادالدین زوزنی در متون کهن، نشان‌دهنده جایگاه اجتماعی و علمی بالای او در میان طبقه دانشمندان آن زمان است.
