لغت نامه دهخدا
ظلیف. [ ظَ ] ( ع ص، اِ ) بدحال. || خوار. ذلیل. || جای سخت. || کار دشوار. || بلای شدید. || سختی و درشتی. || بُن گردن. ج، ظُلف، ظُلُف. || ظلیف النفس؛نزه النفس. ظلف النفس. || ذهب به ظلیفاً؛ مفت و رایگان و بی بها برد آن را. || تمام. کامل. کل. همه: اَخذه بظلیفه و بظلیفته؛ أی کله.
ظلیف. [ ظُ ل َ ] ( اِخ ) موضعی است درشعر عبیدبن ایوب اللص آنجا که میگوید:
ألا لیت شعری هل تغیربعدنا
عن العهد قارات الظلیف الفوارد
و هل رام عن عهدی وُدَیْک ٌ مکانه
الی حیث یفضی سیل ذات المساجد.( معجم البلدان ).
