لغت نامه دهخدا
شاسب. [ س ِ ] ( ع ص ) لغتی است در شازب. ( منتهی الارب ). و قیل لغة فی الشازب. ( اقرب الموارد ). || خشک از لاغری. ( منتهی الارب ). الیابس ضمراً. ( اقرب الموارد ). شاسف. شازب. || باریک. ( منتهی الارب ). لاغر. ( آنندراج ). مهزول. ( اقرب الموارد ). ج، شُسُب، ( اقرب الموارد )، شُسب. ( منتهی الارب ).
