لغت نامه دهخدا
( رعدآواز ) رعدآواز. [ رَ ] ( ص مرکب ) که آوازی چون بانگ رعد دارد. تندرآوا. ( یادداشت مؤلف ): روزی صیادان پیلی وحشی گرفتند از این سبک گامی، گران انجامی، بادپایی، رعدآوازی، برق یازی، گفتی کوه بیستون است. ( سندبادنامه ص 56 ). در زیر ران آورد اغری محجلی عقیلی نژاد.... ابررفتاری، رعدآوازی، برق هیأتی، صاعقه هیبتی... ( سندبادنامه ص 251 ).