تسفیه

لغت نامه دهخدا

تسفیه. [ ت َ ه ْ ] ( ع مص ) سفیه خواندن. ( زوزنی ). بی خرد خواندن. ( مجمل اللغة ). نسبت نادانی کردن به سوی کسی. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). نادان و سفیه خواندن. ( آنندراج ). به سفاهت منسوب کردن کسی را. ( اقرب الموارد ) ( از المنجد ). || نادان گردانیدن کسی را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). نادان و سفیه کردن. ( آنندراج ).

فرهنگ عمید

کسی را به نادانی نسبت دادن، سفیه شمردن.

فرهنگ فارسی

سفیه خواندن بی خرد خواندن

جمله سازی با تسفیه

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 سخنان بیهوده و بی‌محتوای آن سیاستمدار، در واقع تلاشی برای تسفیه مخاطبان و منحرف کردن توجه آن‌ها از مسائل اصلی و حیاتی بود.

💡 او سعی داشت با لحنی تحقیرآمیز، از طریق تسفیه نظر مخالفان، قدرت خود را در جلسات عمومی به رخ دیگران و حاضران بکشد.

💡 برخلاف تصور او که قصد تسفیه شنوندگان را داشت، هوشمندی و منطق بالای مخاطبان باعث شد تا تمام استدلال‌های غلط او را رد کنند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران