لغت نامه دهخدا
تبادید. [ ت َ ] ( ع ص ) ( از «ب دد» ) اتباع ابادیداست: دهبوا تبادید و ابادید؛ رفتند پریشان و متفرق.( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به ابادید شود.
تبادید. [ ت َ ] ( ع ص ) ( از «ب دد» ) اتباع ابادیداست: دهبوا تبادید و ابادید؛ رفتند پریشان و متفرق.( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به ابادید شود.
اتباع ابادید است: ذهبوا تبادید و ابادید رفتند پریشان و متفرق.