لغت نامه دهخدا
اسهر. [اَ هََ ] ( ع ن تف ) نعت تفضیلی از سَهَر. بی خواب تر.
- امثال:
اسهر من النجم.
اسهر من جُدْجُدْ؛ هو شی شبیه بالجراد قفّاز، یقال له صراراللیل.
اسهر من قطرب؛ هو دویبة لاتنام اللیل کله من کثرة سیرها. هذا قول ابی عمرو و غیره لایرویه اسهر و انما یرویه اسعی و یحتج بان سهره انما یکون نهاراً لا لیلاً و یستشهد بقول عبداﷲبن مسعود رضی اﷲ عنه لااعرفن احدکم جیفة اللیل قطرب نهار قال و ذلک ان القطرب لایستریح النهار. ( مجمع الامثال میدانی ).
