لغت نامه دهخدا
ارتجک. [ اِ ت َ ج َ / ج ِ ] ( اِ ) برق. ( برهان ) ( غیاث اللغات ) ( شعوری ) ( رشیدی ):
شه نشسته به پشت پیل چو ابر
انگژ زر چو ارتجک در دست.فریدالدین احول.رجوع به ابرنجک شود.
ارتجک
فرهنگ عمید
برق آسمانی، رعدوبرق: شه نشسته به پشت فیل چو ابر / انکره زر چو ارتجک در دست (فریدالدین احول: مجمع الفرس: ارتجک ).
