لغت نامه دهخدا
اراتس تن. [ اِ ت ُ ت ِ ] ( اِخ ) ریاضی دان و هیوی و فیلسوف مشهور اسکندرانی. متولد به قورینا ( سیرِن ) بسال 276 ق. م. وی بسن هشتادسالگی از گرسنگی بمرد. او خواست موافق اطلاعات جدیده نقشه صحیحی از عالم زمان خود ترسیم کند. منابع و مواد لازمه را در اسکندریه سراغ داشت لذا به آنجا رفت. مؤلف مزبور کتبی از خود باقی گذاشته که برای جغرافیای ایران قدیم هم گرانبهاست. این نویسنده چند بار بدربار پادشاه عظیم الشأن هند موسوم به ساندراکُت رفت. استرابون در کتابهای خود نام او را بسیار آورده و گفته های او را سند دانسته. و نیز او نخستین نویسنده خارجی است که نام «ایران » را یاد کرده است و قسمتی از ایران را اریانا نامیده. ( ایران باستان ص 91، 92، 155، 156، 915، 1497، 1778، 1779، 1781، 2154، 2178،2422 ).