لغت نامه دهخدا
اخقاق. [ اِ ] ( ع مص ) اخقاق بکرة؛ فراخ سوراخ گردیدن چرخ چاه از محور. || فراخ کرانه شدن نعامه از زرنوق. ( نعامه چوبی است که عرضاً بر دو زرنوق ( دو پایه ) ساخته بر کناره چاه نهند ). || آواز دادن شرم زن گاه آرمش.
اخقاق. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ خَق. ج، اَخاقیق.
