لغت نامه دهخدا
( ابن آجروم ) ابن آجروم. [ اِ ن ُ ج ُرْ رو ]( اِخ ) ابوعبداﷲ محمدبن محمدبن داود صنهاجی ( 672-723هَ.ق. ). عالم نحوی و گویند در فقه و ریاضی نیز تبحر داشته و قرآن و تجوید را در فاس تدریس میکرده. تولد و وفات او در شهر فاس. در قاهره نزد ابوحیان علم نحو فراگرفته. کتاب اجرومیه او در نحو بعلت ایجاز واختصار در تمام ممالک عربی متداول است و متعلمین نحو آنرا از بر کنند و شرحهای بسیار بر آن نوشته شده است. آجروم گویند لغت بربری به معنی صوفی فقیر است و لقب داود جد او بوده است.
