لغت نامه دهخدا
یقظی. [ ی َ ظا] ( ع ص ) امراءة یقظی؛ زن بیدار و هشیار. ج، یَقاظی ̍. ( ناظم الاطباء ). تأنیث یقظان. ( منتهی الارب ). زن بیدار و هشیار. ( آنندراج ). و رجوع به یقظان و یقظ شود.
یقظی. [ ی َ ظا] ( ع ص ) امراءة یقظی؛ زن بیدار و هشیار. ج، یَقاظی ̍. ( ناظم الاطباء ). تأنیث یقظان. ( منتهی الارب ). زن بیدار و هشیار. ( آنندراج ). و رجوع به یقظان و یقظ شود.
امراه یقظی زن بیدار و هشیار