گهله

کلمه «گهله» در زبان فارسی به گاورس‌های طلا و نقره گفته می‌شود، یعنی فلزات گرانبهایی که هنوز به شکل سکه درآمده یا پهن نشده‌اند. به عبارت دیگر، گهله همان انگار یا ورقه‌های طلا و نقره است که در مراحل اولیه‌ی آماده‌سازی برای ضرب سکه یا ساخت اشیای زینتی قرار دارند. در متون قدیمی، مانند آثار منجیک و منابعی همچون برهان قاطع و انجمن آرا، گهله به عنوان ماده خام ارزشمند برای تراش، پهن کردن و ضرب سکه ذکر شده است. پهن کردن و ضرب نکردن آن، نشان‌دهنده حالت اولیه و خالص فلز است و هنوز به کالای نهایی تبدیل نشده است. این واژه در فرهنگ فارسی و لغت‌نامه‌ها هم به همین معنای فلزات خام ارزشمند ثبت شده است. بنابراین «گهله» هم نام ماده فلزی است و هم بیانگر مرحله‌ای از آماده‌سازی فلزات برای استفاده‌های بعدی است.