لغت نامه دهخدا
کارطراز. [ طَ ]( نف مرکب ) آراینده و روبراه کننده کار:
کار من آن به که این و آن نطرازند
کآنکه مرا آفرید کارطراز است.خاقانی.
کارطراز. [ طَ ]( نف مرکب ) آراینده و روبراه کننده کار:
کار من آن به که این و آن نطرازند
کآنکه مرا آفرید کارطراز است.خاقانی.
روبه راه کنندۀ کار، کسی که کاری را روبه راه می کند: کار من آن بِه که این و آن نطرازد / کآن که مرا آفرید کارطراز است (خاقانی: ۸۲۹ ).
( صفت ) کسی که کارها را رو براه کند آنکه کار را راه اندازد: [ کار من آن به که این و آن نطرازند کانگه مرا آفرید کار طراز است ]. ( خاقانی )
آراینده و رو براه کننده کار