لغت نامه دهخدا
پیغله. [ پ َ / پ ِ غ ُ ل َ/ ل ِ ] ( اِ ) کنج و گوشه خانه. ( برهان ). بیغله. بیغوله. پیغوله. کنجی باشد از خانه. ( صحاح الفرس ). گوشه بود یعنی زاویه. ( فرهنگ اسدی نخجوانی ):
کنم هرچه دارم بر ایشان یله
گزینم ز گیتی یکی پیغله.فردوسی.|| کنج و گوشه چشم. || بیراهه. مقابل راه. ( از برهان ).
