لغت نامه دهخدا
پی سر. [ پ َ / پ ِ س َ ] ( اِ مرکب ) ( از: پی، پشت + سر بمعنی رأس پشت گردن ) قفا. قذال. || پشت گردنی. لت. سیلی که بپشت گردن زنند.زدن به پشت گردن و این در لهجه آذری متداول است.
پی سر. [ پ َ / پ ِ س َ ] ( اِ مرکب ) ( از: پی، پشت + سر بمعنی رأس پشت گردن ) قفا. قذال. || پشت گردنی. لت. سیلی که بپشت گردن زنند.زدن به پشت گردن و این در لهجه آذری متداول است.
( اسم )۱- پشت گردنقفا. ۲- پشت گردنی سیلیی که به پشت گردن زنند.