لغت نامه دهخدا
پنبه دوخ. [ پَم ْ ب َ / ب ِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) لوئی: و دیوار خانه بگل پاکیزه اندوده باشند و اگر بعوض کاه اندر آن گل، پنبه دوخ کرده باشند سخت نیک باشد. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
پنبه دوخ. [ پَم ْ ب َ / ب ِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) لوئی: و دیوار خانه بگل پاکیزه اندوده باشند و اگر بعوض کاه اندر آن گل، پنبه دوخ کرده باشند سخت نیک باشد. ( ذخیره خوارزمشاهی ).