لغت نامه دهخدا
واراندن. [ دَ ] ( مص مرکب ) دفع کردن. دور کردن. بازراندن. ( ناظم الاطباء ). بازداشتن. ( مؤلف ):
عاذلانشان از وغا واراندند
تا چنین حیز ومخنث ماندند.مولوی ( مثنوی دفتر سوم ص 580 سطر 4066 ).|| تعاقب کردن. || کِشتن. زراعت کردن. || برابر و هموار کردن. ( ناظم الاطباء ). ذَب، واراندن و پژمریدن نبات.
