هطلی

لغت نامه دهخدا

هطلی. [ هََ طَ لا / هََ لا ] ( ع ص ) ابل هطلی؛ شتران فرومانده در راه و یا واگذاشته بی ساربان. || ناقة هطلی؛ شتر ماده آهسته رو و کاهل و بطی ٔ. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).